noopau'site

วันนี้ได้ฤกษ์ได้ยามทำบุญที่บ้าน เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับเด็ก ๆ ที่จากไปก่อนแล้ว

เราได้ให้เอไปนิมนต์พระ บอกเอไปตั้งแต่วันอาทิตย์ที่แล้ว จนวันพุธเอยังไม่ยอมไปนิมนต์ เราก็บ่น ๆ กับณีแฟนเอว่า คอยดูนะ จะให้เด็กไปทวงพี่เอเอง ถ้าอยากได้บุญกันก็ทวงกันเองนะ ณีก็ผสมโรงว่า ให้เด็กไปเข้าฝันละกัน

แล้วเรากับณีก็ไม่ได้สนใจอีก  พอเช้าวันพฤหัส เอมาถามเราว่า "อ.บอกเด็กให้ไปเข้าฝันผมหรอ"  เราก็งง ๆ ขำ ๆ แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น เอก็บอกว่า เมื่อคืนนี้ฝันว่า ได้ยินเสียงเด็ก ๆ เล่นกันเสียงดังที่ใต้ถุนบ้าน เอก็เดินลงมาจะไล่เด็ก  ก็เจอเด็ก ๆ ที่ตายไปแล้วนั่งเล่นกันอยู่ ใส่ชุดนักเรียน มีน้องต้นหันหน้ามาให้เอเห็นคนอื่นเอจำไม่ได้ว่าใครบ้าง (แต่ตอนฝันจำได้)

เอบอกว่าพอเช้าขึ้นมาก็เล่าให้ณีฟัง  ณีก็เลยขำแล้วเล่าให้เอฟังว่าเราบ่นอะไรบ้าง พวกเราก็ได้แต่ขำ ๆ ว่านี่เราสั่งผีได้เลยหรอ?? 555555

และแถมตอนเอไปนิมนต์พระเมื่อวันพฤหัส ไปสื่อสารกับพระแบบงง ๆ อีก ไปบอกพระว่านิมนต์มาทำบุญที่บ้าน พระเข้าใจว่าทำบุญบ้านใหม่ เลยบอกว่าให้เอไปรับตอน 8 โมงเช้าเพราะต้องสวดเยอะ ดีว่าเราถามเอก่อนว่าต้องไปรับพระกี่โมง เลยได้โทรไปบอกพระใหม่ว่าทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้คนตาย  เลยได้นัดเวลากันใหม่เป็น 10 โมง 5555555 เกือบไปละ ๆ ๆ

วันนี้เด็ก ๆ ก็ช่วยกันขันแข็งดี เด็กบางคนก็หลับตอนพระสวด บางคนก็เล่นกัน พวกเราก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายกับเด็กเล็ก ๆ แค่ให้ได้เห็นได้รู้ว่าคืออะไร ขนบธรรมเนียมประเพณีของพุทธศาสนิกชนเค้าต้องทำอะไรกันบ้างก็แค่นั้นแหล่ะ

ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีสำหรับวันนี้ ถึงแม้จะมีอะไรขลุกขลักบ้างนิดหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา  ปิดท้ายด้วยรูปน้ำพุที่นั่งหลับตั้งแต่พระเริ่มสวดก็แล้วกันนะคะ ถ้าใครจำได้ว่าน้ำพุหลับง่ายแค่ไหน เห็นภาพนี้แล้วก็คงนึกภาพตอนยืนหลับออกนะคะ ^____^

ปล. ไปชมภาพต่อได้ที่ เฟซบุคของวัดนะคะ  (เพื่อน ๆ บางคนอาจเห็นแล้วก็ได้)

เรื่องของกอล์ฟ<<<<อ่านเรื่องเก่าของกอล์ฟได้ที่นี่

กอล์ฟครับ เป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ยลูก เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ พี่ปอไม่รู้ว่าตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน หนูเป็นยังไง จำได้มั้ยครับวันที่เราจากกัน พี่ปอบอกหนูว่า "ให้หนูไปเกิดในที่ดี ๆ อย่าเป็นแบบนี้อีก"  ตอนนี้หนูไปเกิดหรือยังหนอ  ตั้งแต่หนูจากไปพี่ปอไม่เคยลืมหนูเลยนะ ถึงแม้ว่าบางวันพี่ปอจะคิดโน่นคิดนี่ จนบางทีไม่ได้นึกถึงหนูก็ตาม

วันนี้พี่ปอพาเพื่อน ๆ กับน้อง ๆ ไปหาหมอที่ศิริราช พี่ปอก็อดไม่ได้อีกแล้วที่จะน้ำตาไหล เดือนนี้เป็นเดือนที่หนูจากไป หนูไปจากบ้านตั้งแต่วันที่ 4 ส.ค. และหนูก็จากไปในวันที่ 19 ส.ค. นี่ก็จะสองปีแล้วสินะแต่ความรู้สึกของพี่ปอว่ามันนานกว่านั้น 

ตอนนี้พี่น้องหนูที่อยู่ที่บ้านดื้อกันมากเลยนะ พี่ปอปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน เดี๋ยวไอ้โน่นไอ้นี่ พี่ปอก็อดที่จะบ่นอดที่จะโวยวายไม่ได้  แต่บางทีก็สนุกดี  พวกเพื่อนหนูโดนบ่น แต่พวกเพื่อนหนูก็มาออดอ้อนจนพี่ปอใจอ่อนทุกที

บ้านเรามีคนมาเพิ่มเรื่อย ๆ พี่ปอไม่อยากให้มาเพิ่มเลย ไม่ใช่ว่าพี่ปอขี้เกียจเลี้ยง แต่พี่ปอไม่อยากเห็นคนที่เป็นเหมือนพวกหนูอีกแล้ว

หนูสบายไปแล้วเนาะ ไม่ต้องกินยา ไม่ต้องหาหมอ ไม่ต้องเจาะเลือดอีกแล้ว แต่คนที่อยู่ยังต้องทำทุกอย่างเหมือนเดิมเลยนะลูก บางคนก็เบื่อ แอบไม่กินยา แต่สุดท้ายพวกพี่ปอ พี่เอก็จับได้ เพราะผลเลือดออกมาแล้วทุกอย่างตกหมด

พี่ปอชวนกับพี่ณี พี่เอ ว่าจะไปทำสังฆทานให้หนูกับเพื่อน ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ไป เอาไว้ให้ตรงวันที่หนูจากไปแล้วค่อยทำดีกว่า หรือพี่ปอจะเลี้ยงเพลพระที่บ้านเราดีเนี่ย มีลุง ๆ ผู้ป่วยบวชเยอะเลยนะลูก  พี่ปอไปนิมนต์มาดีกว่า จะได้ทำบุญใหญ่ที่บ้าน เดี๋ยวพี่ปอไปปรึกษาพวกพี่ ๆ ก่อนเนาะว่าจะทำวันไหนดี 

แต่พี่ปอก็รู้นะว่าพวกหนูไม่เคยอด ทุกปิดเทอมเพื่อน ๆ เค้าก็บวชอุทิศส่วนกุศลให้ คนที่ไม่ได้บวชก็ใส่บาตรไปให้ วันพระก็ยกโขยงกันไปวัดตลอด  แล้วหนูก็ไม่เคยมาขออะไรเพิ่มเลย 55555 พี่ปอก็เดาว่าหนูอิ่ม

ปีที่แล้วพี่ปอบอกแล้วว่าพี่ปอจะเลิกคิดถึงหนู เพราะพี่ปออยากให้หนูหมดห่วง พี่ปอก็ไม่คิดถึงหนูจริง ๆ นะลูก แต่พี่ปอก็ไม่เคยลืมหนูเลย

รักเสมอนะครับ

พี่ปอ

“แม่เขานะ ใจดีมากเลย สวยด้วย”

“แม่เขาก็สวย ใจดีเหมือนกัน แม่เขานะร๊วย รวย ซื้อของให้เขาเยอะแยะเลย”

“แม่เขาก็รวย ซื้อของให้เยอะกว่าแม่แกอีก”

แล้วก็เริ่มเถียงกันเรื่องแม่

เด็กสามคนที่กำลังเถียงกันเรื่องแม่ 

บางคนมีความทรงจำเกี่ยวกับแม่น้อยมาก

บางคนไม่มีความทรงจำตรงนี้อยู่เลย

หลาย ๆ คนอาจมองว่า พวกเราอยู่ตรงนี้ ทำงานตรงนี้ ก็เป็นเหมือนพ่อเหมือนแม่เด็ก ๆ

มันก็แค่เหมือน

แม่ รักลูก

แม่ ดูแลลูก

แม่ ห่วงใยลูก

แม่ สั่งสอนลูก

แม่ ให้การศึกษาลูก

แม่ หวังอยากเห็นลูกเป็นคนดี

.........ฯ และถ้าแม่มีหน้าที่เพียงแค่ที่กล่าวมา

ใคร ๆ ก็เป็นแม่ได้

ในความเป็นจริง แม่ทำมากกว่าที่เรากล่าวมานานัปการ

เราเพียงแค่คนที่ทำหน้าที่และบทบาทแทนแม่ เหมือนแม่ให้เด็ก ๆ

แต่ความรู้สึกทั้งคนให้ และคนรับ ต่างรู้อยู่เต็มอกว่ายังไงก็ไม่ใช่

เราว่าในความเป็นแม่มันมีอะไรมากกว่านี้อีกเยอะ ที่เราไม่สามารถบรรยายได้หมด

เราไม่รู้ว่าความรู้สึกที่แม่มีต่อลูกเป็นยังไง

แต่เรารู้ว่าความรู้สึกที่ลูกมีต่อแม่เป็นยังไง

เพราะเราเป็นลูก  แต่เราไม่เคยเป็นแม่

เราเป็นแค่ “เหมือน” แม่

จากความที่เป็นแต่ลูก เราพอจะเดาออกว่าแม่รักลูกแค่ไหน

แม่รักลูกเพียงใด เพราะเราได้สิ่งนั้นจากแม่มาเต็ม ๆ

แม่เรารักเรามาก

แม่เราพร้อมที่จะให้ทุกอย่างกับเรา

แม่เราพร้อมที่จะให้อภัยเราเมื่อเราทำผิด

มันเหลือคณานับที่ไม่สามารถบรรยายได้หมด

เรารู้สึกได้เลยว่านอกจากตัวเราเองแล้ว คนที่รักเราที่สุดก็คือ “แม่”

ตอนที่เรามาอยู่ที่นี่ วันแม่ปีแรก ๆ ทำให้เราซึ้ง

เด็ก ๆ เข้ามากราบที่เท้า เข้ามากอด

เอาของขวัญมาให้ มาบอกรัก

เด็กบางคนมาบอกว่ารักเราเหมือนแม่

ตอนนี้ความซึ้งลดน้อยลงไป

ไม่ใช่ว่าเรารักเด็กน้อยลง

หรือว่าเราเราชินชากับการบอกรัก

แต่เรารู้แล้วว่าเด็กทำเพราะอะไร

เด็กทำเพราะความรักที่มีให้กับ “เรา” ไม่ใช่กับ “แม่”

เราเป็นเพียงตัวแทนความรัก เป็นตัวแทนในการบอกรัก

จากการที่อยู่ที่นี่

จากการได้สัมผัสกับเด็ก ๆ

สัญชาตญาณ บอกเราว่า

ความรักที่พวกเรา และหลาย ๆ คน พยายามเติมเข้าไป

มันเติมเท่าไหร่ก็ “ไม่เต็ม”

ถ้ามีถังน้ำ 1 ใบสิ่งที่พวกเราเติมลงไปมันอาจล้นออกมา

แต่ในขณะเดียวกัน  ในถังน้ำนั้น ก็มีบางส่วนที่ไม่มีน้ำอยู่เหมือนกัน

ความรักที่ได้จาก “แม่” หรือ “ครอบครัว”

มันไม่เหมือนความรักที่ได้จาก “คนอื่น” หรือ “คนเลี้ยงดู”

เราว่ายังไงก็แทนกันไม่ได้

แต่สุดท้าย  อย่างน้อยพวกเราก็ยังทำ

เพื่อให้ถังน้ำใบนั้นก็ไม่ว่างเปล่า

เพื่อให้ถังน้ำใบนั้นก็ยังมีน้ำ.....ที่เรียกว่าความรักหล่อเลี้ยง

ปล. ขอบคุณคุณนายประเทือง ที่ทำให้ถังน้ำใบนี้เต็มตลอดเวลา จนสามารถแบ่งปันให้คนอื่นได้  รักแม่นะ

ไม่ค่อยได้อัพบล๊อก แต่กระแดะมีธีมใหม่ 55555 ได้รับอภินันทนาการจาก แมงกลิ้งขี้

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยระวังสุขภาพด้วยนะคะเอารูปชาเย็นหลังบ้านมาฝาก กับชะมดสุดหล่อหมาใกล้จะแก่อายุ 7 ขวบ

ไม่เคยดูละครเรื่องนี้หรอก  แต่เบื้องหลังฮามาก เลยอยากเอามาให้หัวเราะกัน (กันบล๊อกเน่า)