noopau'site

มารายงานตัวค่ะ ว่าจิตหายตกแล้ว  หลังจากที่ร้องไห้ตั้งแต่ 4 ทุ่มถึงตี 2 ร้องไห้อย่างสนุกสนาน  ไม่รู้เอาน้ำตามาจากไหนหนักหนา  คงเป็นเพราะว่าเป็นคนกินน้ำเยอะ 555555555

ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้วค่ะ  ผ่านไปได้ด้วยความขลุกขลักนิดหน่อย เป็นเรื่องงานค่ะ เล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับคนอื่นแต่สำหรับเรามันเป็นเรื่องใหญ่ (ขอไม่เล่ารายละเอียดนะ)  

แต่เรื่องที่ผ่านมาทำให้เราคิดได้ว่า  ถ้าเราไม่สามารถควบคุมคนอื่นได้ ไม่สามารถทำให้เค้าคิดอย่างเราหรือปฏิบัติอย่างเราได้  เราก็ควรปรับตัวเอง  ไม่ใช่ปรับให้เป็นอย่างเค้านะคะ  แต่ปรับให้เราไม่สนใจเค้า  ไม่ใส่เรื่องที่เค้าทำ  หรือมองข้ามไป  ถ้าจะเป็นไปได้  ก็ควรให้อภัยเค้าไปซะ  (แต่ตอนนี้เรายังให้อภัยไม่ได้ กำลังพยายามอยู่)

หลังจากที่คร่ำครวญ  ร้องไห้อย่างระห่ำเป็นคนบ้ามาหลายชั่วโมงเมื่อคืนนี้  เช้านี้ก็คิดได้ว่า  กรูไปดีกว่า55555555555 ไม่ใช่ลาออกจากงานนะคะ  ไม่ได้เก่งขนาดนั้น  ยังเป็นคนขี้ขลาดอยู่  ขี้ขลาดที่จะเปลี่ยนงาน  ยังยึดติดกับงาน  เพราะอะไรน่ะหรอ  ย้อนไปดูเอนทรีที่แล้วค่ะ >>จิ้ม<<

ย้อนกันไปหรือยังคะ  เห็นอะไรมั้ย  "แววตา" ที่มองผ่านเลนส์  "แววตา"  ที่มองมาที่เรา  นั่นแหล่ะเป็นสิ่งที่ผูกมัดเราไว้  เด็ก ๆ ที่มองมา  อาจไม่ได้รักเราทุกคน  แต่เราก็ยังคงเป็นที่พึ่งของเค้า

เราเป็นมนุษย์ปุถุชนธรมดา  มีรัก โลภ โกรธ หลง และยอมรับว่าใจยังไม่ยุติธรรมพอที่จะรักเด็กทั้ง 87 คนเท่ากัน  แต่สิ่งที่เรามีก็คือ "รัก" ถึงแม้ยังไม่เท่ากัน  แต่สิ่งที่เราพูดได้เต็มปากก็คือ  การแสดงออกทางความรัก  มีให้เท่ากันทุกคน  และไม่มีใจอคติกับเด็กไม่ว่าจะเป็นคนไหนก็ตาม

วันนี้แวะไปเอาโน๊ตบุคมา  เอาตาบวม ๆ ไปอวดคนอื่น  เจอลุงตู่  เลยเล่าให้ลุงฟัง  เป็นการระบายไปในตัว 555555 สงสารลุงต้องทนฟัง  แต่ก็ขอบคุณลุงนะคะ  ที่ทนฟังหนู  ขอบคุณจริง ๆ แถมร้องไห้ให้ลุงฟังอีกรอบด้วย 5555555 พอเล่าแล้วมันอดไม่ได้  ดีนะที่เล่าให้ลุงฟังหลังจากแยกกับลุงแล้ว  เล่าทางโทรศัพท์  ไม่อย่างนั้นคงโดนลุงเขกหัวแน่ ๆ ถ้าร้องไห้  (จริงมั้ยลุง)  

แยกจากลุงก็ไปรับนก  ไปกิน pepper lunch กันที่จามจุรีแสควร์  กินให้หายอยากหลังจากที่อยู่ในป่าในดงมานาน (อยู่ในดงจริง ๆ นะ ต.ที่เราอยู่ชื่อ ต.ดงดินแดง)  วันนี้กินเมนู "ชิโมฟูริ" เปปเปอร์สเต็ก  พร้อมข้าวกับเป๊ปซี่ อร่อยดี อิ่มมาก ๆ ด้วย กินไปตอนบ่ายสองตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว  ยังไม่หิวเลย  นกกินข้าวเปปเปอร์หมู  แต่เราไม่ได้ถ่ายรูปไว้  เพราะมันรีบทำกลัวข้าวไหม้  เลยอดถ่ายเลย

 

สเต็กมาแล้ววววววววว

 

กลับก่อนเดี๋ยวไหม้

 กรี๊ดดดดดดดดดชิโมฟูริกลายเป็นเนื้อผัดถั่วงอกแล้ว 5555555

ภาพทั้งหมดถ่ายจากมือถือ แต่จำไม่ได้ว่าเครื่องไหนมั่ง ใช้สองเครื่องแล้วอัพ

หลังจากที่อิ่มหมีพีมันกันแล้ว  เรากับนกก็เดินหาซื้อหนังสือมาอ่านเล่นกัน  เราได้หนังสือมาสี่ห้าเล่ม  เป็นหนังสือเกี่ยวกับการล่องแก่ง เพราะอยากไปล่องแก่งมาก ๆ หนังสือภูกระดึง 2 เล่ม ภูสอยดาว 1 เล่ม  อีกเล่มเป็นหนังสือเกี่ยวกับการถ่ายรูป ดูไปดูมา  เป็นหนังสือเกี่ยวกับเที่ยวอีกแล้ว 555555555555

ที่ผ่านมาเราไม่เคยท้อกับปัญหา  แต่อย่างที่บอก  เราก็มนุษย์ปุถุชน  มันอดไม่ได้หรอกที่จะจิตตกกับปัญหา  ระคายเคืองกับเรื่องบางเรื่อง  แต่ไม่ท้อค่ะ  วันนี้ถ้าไม่ได้เข้ามาหานก  ถ้าไม่ได้ระบายกับลุงตู่  ก็ไม่แน่เหมือนกันนะคะ  อาจจะยังก่งก๊ง  จิตตกกับปัญหาอยู่ก็ได้

ขอบคุณข้อความจากเพื่อน ๆ ทางอีเอ็มเอส  และทุกคนที่เข้ามาอ่าน  ที่เราปิดคอมเม้นท์เพราะว่า  ปัญหาที่เกิดขึ้นสำหรับกับเรา  เราต้องแก้ไขเองค่ะ  ต้องแก้ปัญหาเอง  กำลังใจอาจมีส่วนที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น  แต่ถ้าเราไม่แก้ปัญหา ไม่ต่อสู้กับมัน  กำลังใจต่อให้มีมากแค่ไหน  ก็ไม่ได้ทำให้เราหมดปัญหาไปได้  ตอนนี้เราแก้ได้แล้ว เรามีทางออกให้ตัวเองแล้ว  คือ ไม่สน ไม่ยุ่ง ไม่คิด  ถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้ระคายเคืองแล้วไม่สบายใจ  กับบุคคลที่ทำให้เกิดปัญหา แล้วสักวันนึงเราจะให้อภัยเค้าไปเอง  เราจะพยายามทำให้ได้  ไม่ใช่เพื่อใคร  แต่เพื่อตัวเราเอง  ก็บอกแล้วไง  "เราเป็นคนเห็นแก่ตัว"  มักทำอะไร "เพื่อตัวเอง"

ปล. เนทบ้านนกช้ามากถึงมากที่สุด คงไม่ได้ตามอ่านของใครนะคะ ถ้ากลับถึงลพบุรีแล้วจะไปตามอ่านทุกคน  จุ๊ฟ ๆ